بافق

بافت تاریخی بافق در قلب شهر قرار دارد و در منابع محلی به مساحتی حدود ۳۰۸ هکتار که آن را در زمره یکی از بافت‌های تاریخی بزرگ در ایران قرار می‌دهد. این محدوده شامل محلات قدیمی، بازارهای سنتی، مساجد، آب‌انبارها، ارگ‌ها و بناهای عمومی است که هریک بخش‌هایی از هویت تاریخی شهر را تشکیل می‌دهند.

یکی از شاخص‌ترین آثار موجود در بافت، مسجد جامع بافق است که بخشی از آن به دوره‌های صفوی و بخش‌های دیگری به دوره قاجار نسبت داده می‌شود؛ این مسجد به‌عنوان یکی از بناهای ثبت‌شده در فهرست آثار ملی شناخته شده و نقش محوری در سامان‌دهی فضای مذهبی و شهری مرکز تاریخی داشته است

آستان مقدس امامزاده ظهير الدين عبدالله بن موسي الكاظم (ع) که گنبد اين آستان مقدس یکی از زیباترین گنبدها جهان بوده كه در نوع خود کم نظیر است.به گفته باستان شناسان گنبد این بنا گردترین گنبد دنیاست

مجموعه میدان خان شامل آب‌انبار، حمام و بازارچه‌های وابسته که در چند دهه اخیر اقدامات مرمتی برای نگهداری و بازسازی بخش‌هایی از آن انجام شده است.

ارگ‌ها و قلعه‌های محلی مانند قلعه باقرآباد و ارگ‌های دوره قاجار (ارگ عبدالرضا خان و نظایر آن) نیز از سازه‌های مهم بافت‌اند؛ این مجموعه‌ها هم کارکرد دفاعی-اداری در گذشته داشته‌اند و هم امروز به‌عنوان نمادهای هویت محلی مطرح می‌شوند.

افزون بر این، آب‌انبارها، بادگیرها و شبکه قنوات (از جمله قنات‌های محلی مثل قنات رحیم‌آباد) ساختارِ تأمین آب و الگوی سکونت در بافت را شکل می‌دادند.

بافت تاریخی بافق تصویر زنده‌ای از تاریخ، فرهنگ، دانش معماری و زندگی اجتماعی مردم این منطقه است. این بافت به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص، اقلیم سخت و سنت‌های دیرین ساکنانش، معماری و شهری‌سازی منحصر به‌فردی را شکل داده که نمونه‌های مشابه آن تنها در بخش‌هایی از کویر مرکزی ایران دیده می‌شود. ارزش این بافت نه‌تنها در قدمت و معماری آن، بلکه در پیوند مستحکم میان انسان، طبیعت و فرهنگ نهفته است.